Finanse

Rezerwy obowiązkowe gromadzone mogą być nie tylko w stosunku do zobowiązań ale również w stosunku do udzielonych kredytów. Rezerwy te traktowane są przez banki komercyjne jako swoisty podatek (są na ogół nieoprocentowane), który zobowiązane są płacić bankowi centralnemu, zwłaszcza, że ten ostatni jest najczęściej bankiem państwowym, lokującym nadwyżki w budżecie państwa, Wskaźnik rezerw obowiązkowych nie powinien być często zmieniany, gdyż powodowałoby to destabilizacje polityki pieniężnej i ekonomicznej. Polityka zmian wskaźnika rezerw obowiązkowych działa w jednakowym stopniu na wszystkie banki w kraju. W równym stopniu bądź zwiększa płynność banków, nie działa wiec selektywnie na wybrane instytucje finansowe, co może doprowadzić do sytuacji w której bank o nadmiarze płynności może zostać zobowiązany do zmniejszenia wskaźnika rezerwowego, co oczywiście wywoła dalsze powiększenie możliwości udzielania pożyczek". Istotną wadą tego instrumentu jest to, że bankom trudno jest się dostosować do wymaganego wskaźnika, W praktyce zdarza się, że płacą one karne odsetki za utrzymywanie niewłaściwego poziomu rezerw, nie zmieniaj; własnej strategii finansowej. Jest to dowód na to, że w istocie rezerwy nie gwarantują wypłacalności banków. Prawo najczęściej nie pozwala na wykorzystywanie rezerw do realizacji nieprzewidzianych zleceń wypłat gotówki. Nawet gdyby można było wykorzystać rezerwy do tego celu, ich wysokość byłaby niewystarczająca do opanowania paniki finansowej, jeśli weźmiemy pod uwagę, że stanowią one jedynie ułamek kwoty złożonych depozytów (np. 10%). Nasuwa się więc wniosek, że głównym celem stosowania rezerw jest regulowanie ilości pieniądza tworzonego przez banki.