Finanse

Wzrost dochodów wywołuje na ogół wzrost transakcyjnego popytu na pieniądz, ponieważ większe dochody oznaczają większe zapotrzebowanie na pieniądz, w związku z zwiększonymi zakupami dóbr i usług. Wzrost stóp procentowych podniesie koszt alternatywny posiadania pieniądza w formie gotówki, zmniejszając skłonność do jej utrzymania. Wzrost poziomu cen zwiększy popyt na pieniądz, co wynika z konieczności oddłużenia transakcji dotychczas dokonywanych. Popyt na pieniądz wynika z funkcji jakie pieniądz pełni w gospodarce. Teoria pieniądza wskazuje na różne przyczyny determinujące wysokość popytu na pieniądz. Ogólnie rzecz biorąc podaje się dwie główne przyczyny, mianowicie: potrzebę dokonywania transakcji płatniczych i lokaty w pieniądzu. Związane jest to z dwoma funkcjami pieniądza: środka wymiany i funkcji środka akumulacji finansowej. Panuje także zgodność co do tego, czym jest uwarunkowany popyt na pieniądz ze względu na konieczność dokonywania transakcji i akumulacji finansowej. W pierwszym przypadku zakłada się, w różnych teoriach pieniądza, że tym czynnikiem jest wielkość nominalnego dochodu narodowego, którego wzrost prowadzi do zwiększenia popytu na pieniądz. W drugim przypadku czynnikiem tym jest poziom stopy procentowej oraz dochodowość wielu aktywów finansowych i dóbr realnych. Wzrost stopy procentowej oraz dochodowość aktywów finansowych i realnych oznacza bowiem spadek popytu na pieniądz. Uwarunkowanie wielkości popytu na pieniądz tymi dwoma czynnikami jest odmiennie interpretowane przez różne teorie pieniądza.