Finanse

Jeżeli realna stopa procentowa ulega częstym wahaniom na rynku obserwuje się odpowiadającą, im nadwyżkę po stronie podaży lub popytu na pożyczki. Aby utrzymać stabilny poziom realnej stopy procentowej, odpowiadający stanowi równowagi rynku, wyższa inflacja jest zazwyczaj wyrównywana odpowiednio wyższą nominalną stopą procentową. Tak więc nominalne stopy procentowe zawierają zazwyczaj premię inflacyjna dla skompensowania wszelkich strat siły nabywczej pieniądza. Skutkiem braku premii inflacyjnej jest na ogół ucieczka od pieniądza w towary lub dewizy. W ustabilizowanej gospodarce rynkowej realne stopy procentowe wynoszą przeciętnie do 2%, co nie oznacza, że relacja ta nie jest nigdy naruszana. Decyduje o niej bowiem popyt i podaż na pożyczki, które to wielkości przesądzają o okresowym kształtowaniu się nominalnej stopy procentowej poniżej stopy inflacji. W związku z tym w okresie ożywienia gospodarczego występuje na ogół znaczny popyt na pożyczki prowadzący w konsekwencji do wzrostu stóp procentowych. Stagnacji gospodarczej towarzyszy natomiast nikle zainteresowanie kredytem, co w konsekwencji prowadzi do obniżenia ogólnego poziomu stóp procentowych. Klasyczne wyjaśnienie kształtowania się pozioma stóp procentowych w gospodarce związane jest więc z podażą i popytem na fundusze, przy czym podaż uzależniona jest w znacznej mierze od skłonności do oszczędzania, która z kolei pozostaje w ścisłej współzależności z poziomem osiąganych dochodów.