Finanse

Popyt na pieniądz wyraża zapotrzebowanie na pieniądz w ujęciu realnym, tj. realny zasób pieniądza. Pieniądz jest zmienną o charakterze nominalnym, a nie wielkością realną. Nikt nie jest w stanie określić ilości dóbr jakie może nabyć za l min zł, dopóki nie dowie się ile wynosi cena tych dóbr. Zasoby pieniądza w ujęciu realnym oznaczają więc silę nabywczą pieniądza w stosunku do dóbr. Jeśli ceny wzrosną w badanym okresie dwukrotnie, należy spodziewać się podwojenia się popytu na pieniądz w ujęciu nominalnym i utrzymania się popytu na realny zasób pieniądza na nie zmienionym poziomie. Motyw transakcyjny utrzymywania pieniędzy wynika z faktu braku doskonałej synchronizacji wpływów (przychodów) i wydatków w czasie. Trudno bowiem o wykorzystywanie wpływów ze sprzedaży do natychmiastowego nabywania oprocentowanych aktywów, a następnie ich natychmiastowej odsprzedaży w momencie, w którym należałoby pokryć wydatki. Koszty zakupu i sprzedaży papierów wartościowych mogłyby się okazać wyższe, aniżeli odsetki, jakie można by było dzięki takiej operacji uzyskać. Ponadto niemożliwe jest w praktyce śledzenie wszystkich szczegółowych zmian pozycji wpływów i wydatków, a zatem niemożliwa jest właściwa ocena momentu, w którym pojawia się zapotrzebowanie na pieniądz i konieczna jest sprzedaż aktywów. Utrzymywanie pieniądza pozwala zaoszczędzić czas i wysiłek związany z zawieraniem transakcji. Podmioty gospodarujące będą utrzymywały gotówkę tylko wtedy, gdy korzyści z tego faktu płynące zrównoważą koszt alternatywny. Kosztem alternatywnym lub kosztem utraconych możliwości w przypadku utrzymywania pieniędzy są odsetki utracone w wyniku utrzymywania aktywów finansowych w postaci pieniądza, a nie w formie np. oprocentowanych papierów wartościowych.