Finanse

Działalność bankierów była bardzo rentowna, ponieważ banknoty nie były oprocentowane, natomiast od kwoty przyjętych do swego portfela weksli handlowych bank potrącał z góry odsetki. Niektóre z banków udzielały kredytów znacznie więcej, aniżeli pozwalały na to rezerwy kruszcu, co doprowadziło je do upadłości. Bankructwa zdarzały się częściej w sytuacji recesji gospodarczej, gdy popyt na pieniądz się obrażał w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych. Zbyt częste bankructwa sprawiły, że obok banków będących własnością osobistą, zaczęły powstawać banki akcyjne, czerpiące swe kapitały z emisji akcji. Ta forma własności zmniejszała ryzyko ponoszone przez właścicieli akcji w przypadku bankructwa banku, co sprzyjało lokowaniu kapitału w instytucjach bankowych. Oczywiście forma spółki akcyjnej nie zabezpieczała przed ewentualnym runem na banki, co wprowadzało z kolei chaos nie tylko w bankowości, ale w całej gospodarce, powodując serię bankructw. Trzeba bowiem pamiętać, że każdy bank emitował swoje własne banknoty, dlatego były one dzielone na „lepsze" i „gorsze". Od początku XIX w. władze państwowe zaczęły stopniowo ograniczać przywilej emitowania banknotów, zawężając go na ogół do jednego banku - banku emisyjnego. Banki emisyjne były początkowo instytucjami prywatnymi, z czasem przekształcano je w banki państwowe lub państwowo-prywatne. Nadal otwartym pozostaje natomiast pytanie o granice i zasady emisji pieniądza gotówkowego i bezgotówkowego, w tym o granice autonomii banku centralnego.