Powstanie pieniądza
Trudno wyobrazić sobie dzisiejsza rzeczywistość bez wszechobecnego w niej pieniądza, którego natura nieustannie pozostaje przedmiotem dyskusji praktyków i teoretyków finansów. Pieniądz, będący pośrednikiem w wymianie i źródłem bogactwa narodów, jest przede wszystkim narzędziem racjonalizacji procesów gospodarczych. Społeczeństwa prymitywne nie posiadały pieniądza, ponieważ nie prowadziły handlu. Gospodarka miała charakter naturalny, a wszystkie dobra przeznaczane były na własne potrzeby rodziny lub wspólnoty plemiennej. Początki handlu miały miejsce w ramach tzw. systemu barterowego, tj. wymiany towaru za towar. Wyprodukowane nadwyżki towarów ponad potrzeby rodziny wymieniano na inne, których w jej obrębie nie wytwarzano. Pieniądz ucieleśniał w sobie pierwotnie różne towary, najczęściej o charakterze konsumpcyjnym. Aby dane dobro mogło stać się pieniądzem musiało łączyć w sobie trzy cechy: podzielność, trwałość oraz rzadkość. Z czasem towary powszechnego użytku takie jak: muszle, bydło, sól, kamienie, herbata, przyprawy itp. przestały pełnić funkcje pieniężne i zostały zastąpione metalami. Początkowo były to metale nieszlachetne, takie jak: żelazo, miedź, brąz, następnie złoto i srebro. Nie mamy pewności, kiedy po raz pierwszy użyto takiego pieniądza. Najstarsze zapisy pochodzą ze starożytnej Mezopotamii sprzed 4500 lat. Odnalezione na tym terenie klinowe inskrypcje opisują transakcje, w których płacono srebrem ważonym. Starożytni Egipcjanie, tak jak mieszkańcy Mezopotamii, rozwinęli system płatności odważanym kruszcem. Zachowały się zapisy o płaceniu złotem, srebrem i miedzią o odpowiedniej wadze. Tylko ciężar był istotny - nie zaś kształt lub rozmiary kawałków metalu. St^d pieniądzem były na przykład: sztabki, pierścienie, bransolety, kawałki stopionego srebra.